7 maja tego roku minęło 25 lat, odkąd zaczęłam swoją zawodową przygodę z przemysłem papierniczym. Ćwierć wieku. Brzmi poważnie. Coś pomiędzy krokiem milowym a wykopaliskami archeologicznymi.
Kiedy patrzę na swoje zdjęcie sprzed 25 lat, to mam wrażenie jakby to było wczoraj.
Pamiętam, że wtedy:
👉mieliśmy fax w biurze,
👉internet dopiero co zaczynał aktywnie wchodzić do rzeczywistości biznesowej,
👉posiadanie jednego monitora komputerowego było oznaką nowoczesności,
👉projektowanie i dostawa nowej fabryki zajmowała 3-4 lata.
Dzisiaj pracuję na trzech monitorach, noszę okulary, projekty pędzą z prędkością światła, decyzje są podejmowane zanim wystygnie kawa, a przemysł, dla którego pracuję ewaluuje znacznie bardziej dynamicznie.
I szczerze mówiąc, to jest naprawdę dobra wiadomość.
Po wszystkich tych latach obfitujących w zdobywanie doświadczeń, coś, co napędza mnie do działania to ciekawość: w obszarze technologii, ludzi, zmiany oraz powracająca refleksja co jeszcze możemy usprawnić?
Cieszy mnie, że przemysł papierniczy nie jest już tak konserwatywny, jak był kiedyś. Obserwuję znacznie większą różnorodność, więcej automatyzacji, więcej odwagi do implementowania nowych idei. Co istotne, jest znacznie silniejsza świadomość, że przemysł staje się znacznie bardziej zrównoważony, a nie tylko bardziej efektywny i bezpieczny.
A co z doświadczeniem?
Doświadczenie to nie tylko możliwość stwierdzenia: „Pamiętam, jak to bywało”. To także pewność siebie, która pozwala zrozumieć, że: już testowaliśmy tą ścieżkę – teraz czas na inne opcje.
Zatem – czy jestem dinozaurem?
Może trochę.
Ale mam nadzieję, że takim ciągle ciekawskim, uczącym się czegoś nowego, chcącym udowodnić, że postęp nigdy się nie kończy.
I szczerze mówiąc, po 25 latach nadal fascynuje mnie przemysł i jestem ciekawa, czym mnie jeszcze zaskoczy.