Jak ja zostanę szefem to zrobię to i to i jeszcze to. Ja bym to zrobił/zrobiła tak. Mój szef/szefowa podejmuje złe decyzje. Jakby to ode mnie zależało to… Brzmi znajomo?
Pewnego pięknego dnia zostajesz szefem i powiedz mi jakie to uczucie? Czy słyszysz fanfary czy raczej otacza Cię cisza? Zostałam Kierownikiem w wieku 26, a potem Dyrektorem w wieku 29 lat. Czułam, że to będzie rollercoaster.
Zbierzmy fakty. Tytuł, przywileje może w postaci własnego biura czy samochodu służbowego, podwyżka, bonus – dobry początek. Z drugiej strony przede wszystkim odpowiedzialność za wyniki i za ludzi.
Stoisz po drugiej stronie płotu (żeby nie powiedzieć barykady). Nie jesteś już członkiem grupy specjalistów. Dostajesz etykietkę szef – kadra kierownicza. Kończą się zaproszenia na wspólne wyjścia po godzinach. Jednym słowem swoisty ostracyzm. Pracownicy zaczynają przychodzić do Ciebie z problemami. Narzekają. Są często roszczeniowi i Cię oceniają (tak ja Ty wcześniej swojego przełożonego). Lawinowo rosną oczekiwania wobec Ciebie. Twoi niedawni koleżanki i koledzy stają się Twoimi podwładnymi. Dystans rośnie.
Nie panikuj – zaakceptuj nową sytuację. To od dzisiaj nowa normalność.
Pomyśl przez chwilę – jaka jest Twoja sprawczość w tym momencie? Na co masz wpływ? Czego się od ciebie oczekuje? Z jakiej pozycji startujesz? Poukładaj sobie priorytety na pierwsze 100 dni.
Dobrze jest założyć, że startujesz z czystą kartką, choć nie do końca tak jest, szczególnie jeśli w firmie pracowałeś/łaś wcześniej. Ty jednak wyznaczasz standardy.
Jak dla mnie to, sama decyzja, aby podjąć się zarządzania grupą i przejść za ogrodzenie zasługuje na uznanie. Biorąc pod uwagę, że statystycznie tylko 3% osób na świecie podejmuje się przewodzeniu to już coś. Brawo.
Jakim będziesz szefem lub szefową zależy tylko od Ciebie. Jeśli zadbasz o trawnik, będziesz go wertykulować, nawozić, podlewać, kosić będzie soczyście zielony. Konsekwencja w działaniu i niezłomność pomogą zbudować Twój sukces.